•Kaybolmanın Eşiğinde-Evden Geriye Kalan 

Mal" ne tenê cîhek e, ew nexşeyeke bîreweriyê ye ku em lê kok dabin, deng, bîranîn û hesta aîdiyetê hildigire. Lêbelê hin kok bi wêrankirineke bêdeng têne derxistin, tenê valahiyek li pey dimîne. Ev performansa solo, piştî erdheja Antakyayê ya sala 2023-an, nexşeyeke bîreweriya laşî ye ku ji windabûna bajarê ku ez tê de mezin bûm û dengên nas derketiye holê. Windabûna malê û koçberiya bi zorê, di laş de wekî qutbûnekê şekil digire. Ev rewşa Arafê ya ku min got "ne ez man, ne ez çûm", vediguhere nekarîna ji nû ve kok darkirina li axê. Ev ne tenê bêcihbûneke fizîkî ye, lê belê bendewariyeke laşî û giyanî ye; her wiha nîşana wêrankirina tevngeha çandî ya Antakyayê û çerxên xwezayê ye. Bi tevger, gotin û dengên mînîmal, temaşevanan vedixwîne ku bi ya windabûyî re rû bi rû bimîne.

---
"Ev" sadece bir mekân değil, kök saldığımız, seslerin, anıların ve aidiyetin izlerini taşıyan bir bellek haritasıdır. Ancak bazı kökler sessiz bir yıkımla sökülür, geriye yalnızca bir boşluk kalır. Bu solo performans, 2023 Antakya depremi sonrası doğup büyüdüğüm kentin ve tanıdık seslerin yitimiyle oluşan bedensel bir hafıza haritasıdır. Evin kaybı ve zorunlu yerinden edilme, bedende bir kopuş olarak şekillenir. "Ne kalabildim ne gidebildim" dediğim bu Araf hali, toprağa yeniden kök salamamaya dönüşür. Bu yalnızca fiziksel bir mekânsızlık değil, bedensel ve ruhsal bir bekleyiştir; Antakya’nın kültürel dokusunun ve doğanın döngülerinin yıkımına da işaret eder. Minimal hareket, söz ve sesle izleyiciyi yitirilenle yüzleşmeye davet eder.

— 

“Home” is not just a place; it is a memory map where we put down roots, carrying traces of sounds, memories, and belonging. However, some roots are silently uprooted, leaving only a void behind. This solo performance is a physical map of memory formed by the loss of the city where I was born and raised and the familiar sounds after the 2023 Antakya earthquake. The loss of home and forced displacement take shape as a rupture in the body. This liminal state, where I say, “I couldn't stay, I couldn't leave,” turns into an inability to take root in the soil again. This is not merely a physical displacement, but a physical and spiritual waiting; it also points to the destruction of Antakya's cultural fabric and the cycles of nature. Minimal movement, words, and sound invite the audience to confront what has been lost.